زیارت قبور در سیره و سنت اولیای الهی

زیارت قبور در سیره و سنت اولیای الهی

اولیای الهی در طول دوران زندگی خود منشأ آثار مادی و معنوی بسیار فراوانی بوده اند، اما مأموریت، دامنه و عمق آثار وجودی آنان منحصر به دوره حیات مادی ایشان نبوده و نیست. البته این موضوع منحصر به وجود پاک اولیای الهی نیست، بلکه آثار وجودی همه انسان ها اعم از آثار خوب یا سوء آن ها منحصر در دوران زندگی شان در دنیا نیست و به تعبیر عرفای الهی، چیزی که پا به عرصه ظهور و خلقت گذاشت، زائل شدنی نیست و تا ابد منشأ اثر است و در متن آثار صادره از وجودش متنعم یا معذب خواهد بود. بین سبب از سنت های پسندیده در همه اقوام متمدن، حضور در آرامگاه های اموات و تجدید عهد با آنان است. پیامبر اکرم در ترغیب و تشویق مسلمانان به زیارت مرقدشان فرمودند:« مَن زار قَبری بَعدَ مَوتی کان کَمَن هاجَرَ الی فِی حَیاتی فَان لَم تَستَطیعُوا فَابعثُوا الی بالسلام، فَانه یبلغنی؛ هر کس بعد از مرگم مزارم را زیارت کند، مانند کسی است که در زمان حیاتم به سوی من مهاجرت کرده است و اگر نتواند مزارم را زیارت کند، پس به سویم سلام گسیل دارد زیرا به من برمی گردد.»

بررسی سیره عملی و گفتاری رسول خدا و ائمه معصوم(علیهم السلام) و حتی اصحاب ایشان، نشان می دهد زیارت اهل قبور به ویژه قبور اولیای الهی، یکی از سنت های مسلم نزد آنان بوده است.در ادامه ، گزیده ای از سخنان و سیره عملی آنان یاد می شود تا جایگاه این سنت و منزلت آن در فرهنگ اسلامی،مشخصص گرد:

الف. رسول اکرم(ص) به زیارت قبر مادرشان آمنه بنت وهب می رفتند و می گریستند و مسلمانان نیز از گریه آن حضرت می گریستند.

ب.آن حضرت بر مزار شهدای احد حاضر می شد و این آیه را تلاوت می فرمود:« سلام علیکم بما صبرتم فنعم عقبی الدار»( رعد/24)

ج. چون آن حضرت به زیارت قبور بقیع می رفت ، می فرمود:« السلام علیکم دار قوم مؤمنین و اتاکم توعدون غدا مؤجلون و انا ان شاءالله بکم لاحقون، اللهم اغفر لاهل البقیع المرقد.»

برگرفته شده از کتاب بازشناسی «مفهوم زیارت»، نویسنده حسین زمانی، مشهد، انتشارات آوند رشد، 1391، صص61-60.