پا به پای عالمان فرزانه

پا به پای عالمان فرزانه

اینجاست که باید دید، الگوها و اسوه ها چگونه زبارت می کرده اند و زیارت را چگونه تلقی می کرده اند و زیارتشان، تجدید عهد با امام و حضور در محضر او بوده است.

1-علامه امینی

دلباختگی مرحوم علامه امینی(صاحب الغدیر) به مقام اهل بیت و حضرات معصومین، زبانزد خاص و عام بود، شور و شیدایی او نسبت به ائمه به ویژه نسبت به حضرت امیر(علیه السلام)، در زندگیش، در آثار و تألیفاتش، در قلم و قدمش، در خطبه و منبرش، در اشک و زیارتش، مشهود بود.

عطری از عترت، بر وجود او هاله افکنده بود.

در مورد کیفیت زیارت کردن او به یک مورد اکتفا می کنیم. چنان با انقلاب حال، در حرم زیارت می خواند که دیگران را منقلب می کرد و به همخوانی زیارت وامی داشت.

به نوشته یکی از اندیشمندان معاصر: «... اولین باری که چشمم به چهره مردانه این نابغه عصر افتاد، در حرم مطهر حضرت اباعبدالله الحسین(ع) بود. معظم له را در حالی یافتم که مانند کوهی از وقار و اخلاص ایستاده، مشغول زیارت بود و قطرات اشک، پیوسته، مانند دانه های مروارید، روی محاسن مبارکش می غلتید. قیافه و هیمنه و ابهت و قد و قامت رشید و بسیار موزون. به سخن دیگر: مجموع شخصیت صوری جالب توجه معظم له، هر جوینده ای را وادار می کرد تا بپرسد: این شخصیت جالب و ممتاز، با آن قیافه مردانه، چگونه است که قلبی چنین حساس و لطیف و پر از عاطفه دارد؟

همین که به شناسایی وی مفتخر شدم، دانستم این تمثال فضل و فضیلت و ایمان و عشق و محبت و اخلاص، مؤلف کتاب«شهداء الفضیله» و مجاهد ممتاز بی نظیری است که مشغول تألیف اثر معجزه آسای «الغدیر» است...»

2-علامه طباطبایی

مرحوم علامه طباطبایی، فیلسوف عالقدر و مفسر بزرگ (صاحب المیزان) که علاقه شدید و محبت خاصی به عترت پیامبر و معصومین داشت، از این جام محبت، بی نصیب نبود و از خصائص او داشتن روح تعبد و ولای اهل بیت ، همراه با فلسفه و عرفان بود.

اینک به یک مورد از زیارتهای ایشان می پردازیم.

«... در تابستان ها، از قدیم الایام، رسمشان این بود که به زیارت حضرت ثامن الائمه(ع) مشرف می شدند و دوران تابستان را آنجا می ماندند و ارض اقدس را بر سایر جاها مقدم می داشتند، مگر در صورت محذور.

در ارض اقدس، هر شب به حرم مطهر مشرف می شدند و حالت التماس و تضرع داشتند. هر چه از ایشان تقاضا می شد که در خارج از مشهد، چون «طرقبه» و «جا غرق»، سکونت خود را به علت مناسب بودن آب و هوا قرار دهند؛ و گهگاهی برای زیارت مشرف گردند، ابدا قبول نمی کردند و می فرمودند:« ما از پناه امام هشتم، جای دیگر نمی رویم.»

در پای کوی تو سر ما می توان برید نتوان بریدن از سر کوی تو، پای ما

راستی!.. به هدف و با انگیزه زیارت، به مشهد و مدینه و مکه و دمشق رفتن کجا، و برای تفریح و تجارت و گشتن و گذراندن تعطیلات نوروز و تابستان و... در حاشیه، به زیارت هم! رفتن کجا؟..

ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا؟..

( برگرفته شده از کتاب «فرهنگ زیارت»، نویسنده جواد محدثی، تهران، انتشارات معشر،1386،صص70-66.)